"The Good Daughter": Edhe pse plot kliche, seriali i ri i Peacock na bën për vete

Nuk ka mërzitje më të madhe se kur shikon një serial të ri dhe kupton që të gjitha detajet e tij i ke parë diku tjetër. Kjo është pak a shumë ndjesia që të jep "The Good Daughter", seriali i ri i limituar i Peacock, i bazuar në romanin e Karin Slaughter. Që në fillim, seriali të jep sinjale paralajmëruese: historia e tij mund të ngatërrohet me dhjetëra seriale të tjera të kohëve të fundit, si "The Better Sister" i Amazon apo "His & Hers" i Netflix.
Nëse je i ndjeshëm ndaj autenticitetit, do të vëresh se megjithëse veprimi zhvillohet në jugun e thellë të Amerikës, aktorët vijnë nga Australia, Irlanda, Masaçusetsi, pra pothuajse kudo, vetëm jo nga aty. Rezultati? Një "supë" theksesh jo-konsistente që ta vret veshin. Vetë misteri, i ndezur nga një sulm me armë në shkollë dhe i ushqyer nga dhuna seksuale, është thuajse inekzistent deri në momentin kur personazhet ulen e fillojnë të shpjegojnë çdo gjë me monologë të dobët e të shfaqur keq.
Për të qenë të sinqertë, "The Good Daughter" është plot me klishe që na lodhën shpirtin. Por, ja tek vjen e papritura: pavarësisht gjithë këtyre të metave, seriali arrin të të mbajë të mbërthyer pas ekranit. Kjo është një meritë e jashtëzakonshme, dhe tregon talentin e Slaughter për personazhet dhe dialogun, dorën e sigurt të regjisores së serialit Steph Green, dhe sidomos performancat e përkushtuara, emocionalisht të ekspozuara dhe shpeshherë qesharake të aktorëve kryesorë Meghann Fahy, Rose Byrne dhe Brendan Gleeson.
Seriali fillon me një dozë të dyfishtë traume: në një kthim pas në kohë, motrat Sam dhe Charlie dëshmojnë një akt të tmerrshëm dhune ndaj nënës së tyre. Kjo ndoshta është hakmarrja e fundit kundër babait të tyre, Rusty, një avokat mbrojtës që di si t'u bjerë nervave njerëzve. Më pas, historia kalon në të tashmen: Charlie, e rritur, ndjek gjurmët e babait duke punuar në të njëjtin qytet në Gjeorgji, ku njerëzit ende e urrejnë të atin dhe nuk janë shumë të sjellshëm me të. Ajo është ndarë nga i shoqi dhe bën zgjedhje vetëshkatërruese, përfshirë një natë me Huck, një mësues i shkollës së mesme. Pasi shkëmbejnë aksidentalisht telefonat, Charlie gjendet e pranishme kur Kelly qëllon dhe vret drejtorin e shkollës dhe një nxënës.
Rusty, me kollë të keqe, probleme me zemrën dhe që, për arsye të pashpjegueshme, mban një hundë kllouni të kuqe, shfaqet për të mbrojtur Kelly-n, ndonëse ajo ka probleme kognitive dhe rrezikon dënimin me vdekje. Rusty thërret vajzën e madhe, Sam, tani një avokate patentash në Nju Jork, e cila ka mbetur me një çalim të përhershëm dhe shikim të pjesshëm nga incidenti me nënën. Sam, pas dhjetë vitesh pa folur me Charlien, gjendet sërish në Pikeville, e zhytur në misterin e të shtënave dhe disa mistere të tjera nga e kaluara e familjes së saj.
Si histori, "The Good Daughter" ka një strukturë themelore: një krim në të tashmen dhe një tjetër në të kaluarën, që rastësisht janë të lidhura drejtpërdrejt. Siç theksohet, nuk arrin të vendosë cilat kthesa duhet të jenë surprizuese, ndaj asgjë nuk është vërtet "e hamendësueshme" apo zbuluese. Funksionon më mirë si një version i ndotur i "To Kill a Mockingbird" – një histori me avokatë që bëjnë gjëra fisnike në mënyra të dyshimta, por që është zbardhur sa i përket racës dhe i mbushur me stereotipe klishe të jugut amerikan. Sidoqoftë, ajo që e mban serialin bashkë është zotërimi i Slaughter-it mbi personazhet dhe marrëdhëniet e tyre.
Kur Sam, Charlie dhe Rusty flasin, dialogu i tyre është i mbushur me batuta familjare, histori të thella personale, referenca letrare (Flannery O’Connor, Emily Dickinson) dhe ato të kulturës pop (nga "Die Hard" te "Buffy the Vampire Slayer"). Ata dinë si të lëndojnë apo shërojnë njëri-tjetrin. Meghann Fahy, Rose Byrne dhe Brendan Gleeson ndoshta nuk duken se vijnë nga i njëjti vend, por energjia mes tyre i jep jetë serialit. Fahy, edhe pse luan një variant të personazhit të saj nga "Sirens", është e shkëlqyer në portretizimin e personazheve të dëmtuara. Ndërsa Byrne, megjithëse performanca e saj përfshin disa "akte" mbi paaftësinë, arrin t'i bëjë këto nuanca artificialiteti të funksionojnë, duke treguar se persona i Samit është një maskë, e përcaktuar në kundërshtim me vendin që la pas. Është e lehtë t'i besosh si motra, si në momentet e dhimbjes ashtu edhe në ato të sherrit humoristik. Dhe është e qartë të shohësh koston e traumës dhe kohës mbi to. Pra, një "rrëmujë" e mirë, ç'mund të themi tjetër?
