Ylli Limani dhe Leonora Jakupi në protestën Jo në emrin tim – nga skena te sheshi!
Prishtina zien sërish, dhe jo nga ndonjë koncert i zjarrtë apo festë verore. Këtë herë, sytë janë kthyer drejt Sheshit Skënderbeu, ku protesta Jo në emrin tim po zhvillohet për të tetën ditë me radhë, duke nisur nga ora 21:00. Por çfarë e bën këtë herë ndryshe? Përgjigja është e thjeshtë: Ylli Limani dhe Leonora Jakupi. Po, po, e dëgjuat mirë — dy nga emrat më të dashur të skenës muzikore shqiptare i janë bashkuar zërit të protestuesve.
Ylli Limani është ai tipi që e shoqëron gjatë verës me melodi që të bëjnë të ndihesh i lehtë dhe të lirë. Një artist me profil të pastër, të largët nga politika dhe debatet e rënda publike. Kështu që, të shohësh Yllin në një skenë proteste, me një temë kaq serioze si ajo e Gjykatës Speciale në Hagë, është një lëvizje që të bën të ngresh vetullat dhe të mendosh: kjo duhet të jetë diçka e rëndësishme. Është një hap i guximshëm, që tregon se edhe yjet e popit, kur vjen puna te kauzat kombëtare, heqin dorë nga vibrat e rehatshme për të marrë një qëndrim të hapur. Nuk është pak kur një artist me një profil kaq larg politikës del hapur për të mbështetur një kauzë kaq delikate.
Pastaj kemi Leonora Jakupin. Këngëtarja kosovare, e njohur për zërin e fortë dhe angazhimin e saj në çështje që lidhen me Kosovën dhe historinë e saj. Për Leonorën, ky angazhim nuk është ndoshta aq i papritur — ajo është prej kohësh një zë që flet me pasion për çështje të tilla, dhe prania e saj në Sheshin Skënderbeu është konfirmim i vazhdueshëm i këtij angazhimi. Kur Leonora flet, protestuesit dëgjojnë, dhe kjo e jep asaj një peshë simbolike dhe emocionale të veçantë brenda ngjarjes.
Protesta Jo në emrin tim është organizuar në kundërshtim me vendimin e Gjykatës Speciale në Hagë kundër ish-udhëheqësve të UÇK-së. Është një kauzë e ndjeshme dhe e rëndë, që prek zemrat e shumë njerëzve, veçanërisht atyre në Kosovë. Organizatorët kanë vazhduar me protestën ditë pas dite për të shprehur qëndrimin e tyre ndaj vendimit dhe ndaj zhvillimeve të procesit gjyqësor në Hagë. Kjo këmbëngulje e tregon që angazhimi nuk është i rastësishëm dhe nuk ka ndërmend të shuhet shpejt.
Krahas artistëve, në protestë pritet të flasë edhe gazetari dhe veterani i luftës Resul Sinani, duke sjellë një perspektivë historike dhe një dëshmi personale që i jep ngjarjes një shtresë tjetër kuptimi. Kjo përzierje zërash — nga skena muzikore te figura me eksperiencë në luftë dhe aktivizëm — tregon se kauza ka bashkuar profile shumë të ndryshme nën të njëjtën platformë. Ndër organizatorët janë Liberation Haziri, studentet Aolta Bajrami dhe Alma Ramaj, si dhe aktivisti Arian Elshani, të cilët kanë mbajtur gjallë protestën duke e çuar deri në ditën e tetë.
Çfarë ndodh kur arti takon aktivizmin? Zakonisht shfaqet ajo shtysë emocionale që nuk e jep asnjë fjalim i ftohtë politik. Kur një artist me fanbase të gjerë merr mikrofonin në shesh, edhe ata që zakonisht nuk e ndjekin politikën kthejnë kokën, ngrenë shikimin nga ekrani i telefonit dhe pyesin: çfarë po ndodh atje? Kjo është fuqia e artit brenda kauzave — jo si dekor, por si forcë tërheqëse që sjell vëmendje dhe zgjon kuriozitetin.
Nuk dihet sa do të vazhdojë kjo valë angazhimi nga artistët shqiptarë, por një gjë është e qartë: të tetë ditët e protestës Jo në emrin tim kanë arritur të mbajnë gjallë një bisedë të vështirë dhe të rëndësishme. Dhe kur zërat e skenës muzikore shtohen atyre të sheshit, mesazhi udhëton më larg dhe godet më fort. Çfarë mendoni ju — a duhet t'i shohim më shpesh artistët tanë duke marrë qëndrim publik për çështje të tilla?