Sylvester Stallone: Rrëfimet e papritura të heroit të aksionit për buliminë dhe ankthin

Sylvester Stallone, aktori i nominuar për çmimin Oscar, ka vendosur të hapë zemrën, duke zbuluar çmimin e lartë që ka paguar për famën. Në një intervistë të re, aktori ka folur pa doreza për betejat personale me shëndetin mendor dhe fizik, detaje që na bëjnë ta shohim “Rambo”-n me një sy tjetër. Në moshën 80-vjeçare, ai reflekton mbi jetën dhe shëndetin e tij mendor, duke ndarë leksione të çmuara.

Obsesioni me trupin dhe pasojat shkatërruese

Për rolet ikonike si “Rocky” dhe “Rambo”, Stallone duhej të transformohej plotësisht fizikisht. Për “Rambo”-n, ai donte të dukej agresiv, atletik dhe “më shtazarak”, si një jaguar ose mace. Kjo dëshirë, siç tregon ai, shpejt u kthye në një fiksim të rrezikshëm. Më pas u bë një obsesion. Vërtet keq. Arriti në pikën ku u bëra bulimik, thotë aktori. Bulimia është një çrregullim ngrënieje ku njerëzit hanë sasi të mëdha ushqimi dhe më pas provokojnë të vjella ose përdorin laksativë për të parandaluar shtimin në peshë.

Ai kujton se për “Rocky III”, shkoi deri në 2.6% yndyrë trupore, një nivel që konsiderohet i rrezikshëm nga Akademia Kombëtare e Mjekësisë Sportive. Nuk arrija të mbaja asgjë poshtë. Ose nuk doja ta mbaja poshtë, sepse u bëra kaq i fiksuar pas qëndrimit në atë pikë fitnesi, fjalë për fjalë një adhurim obsesiv i trupit, tregon ai. Përveç kësaj, Stallone ka pranuar se ka përdorur edhe steroide periodikisht. Duhet. Por e bën në mënyrë të ndjeshme — gjashtë javë me, gjashtë javë pa… edhe kjo mori një taksë të tmerrshme.

Stallone tha se dikur e shihte trupin si armaturë dhe vazhdoi ta lëndonte duke i bërë vetë aksionet e tij, duke e quajtur këtë “shumë mazokiste.” Rezultati? Nëntë operacione në shpinë, dy në shpatull dhe tre ndërhyrje në qafë. E kam abuzuar trupin tim, shprehet ai. Edhe pse tani, në të 80-at, e quan veten pak a shumë në formë, thotë se merr shumë pilula për të vazhduar. Gjithçka mbahet së bashku me tel lidhës, shtoi ai me një dozë ironie.

Ankthi dhe betejat me shëndetin mendor

Krahas fizikut, edhe mendja e aktorit ka kaluar prova të vështira. Stallone kujton se ndjeu ankth intensiv për herë të parë kur ishte 36 vjeç, teksa po shihte pamje të para nga një film pa montuar. Papritur, u ngrita dhe flokët në qafë m'u çuan dhe nisa të ndieja nxehtësi dhe thashë, po vdes, kjo është, jam në rrugë e sipër, kujton ai momentin dramatik. Kjo ndodhi përsëri dhe përsëri, më pas u zhduk për pesë vjet. Por siç thotë ai, pastaj gjithmonë duket se ndodh, tamam kur po bëhesh gati të dalësh në transmetim — bum! Kush ka një Xanax? Është shumë vonë. Kështu që thjesht rri aty duke u kapur pas një karrige.

Aktori vazhdoi të përjetonte ankth edhe më vonë, duke ndjerë nevojën të largohej nga dhomat me shumë njerëz. Një kujtesë se as heronjtë e mëdhenj të ekranit nuk janë të imunizuar nga betejat e brendshme.

Dashuria e vërtetë vjen vonë, por vlen

Por jo gjithçka ka qenë e vështirë. Stallone flet me dashuri për bashkëshorten e tij prej gati 30 vitesh, Jennifer Flavin, të cilën e quan gruaja më e madhe e të gjitha kohërave. Ai zbulon se nuk e kuptoi kuptimin e dashurisë së vërtetë deri në moshën 70-vjeçare. Fjalë për fjalë nuk e kuptova dashurinë e vërtetë, të pastër, derisa isha 70 vjeç, thotë ai. Të kesh dashuri të vërtetë pa ekuivok, atë braktisje totale, atë dashuri të pamatur që do të hidheshe në një vullkan për dikë, kjo erdhi vonë. Dhe kjo është një keqardhje e madhe.

Kjo na bën të mendojmë, a ka moshë për dashurinë e vërtetë, apo thjesht duhet të jemi gati ta përjetojmë?

Në moshën 80-vjeçare, aktori thekson rëndësinë e këmbënguljes, duke thënë se gjëja është thjesht të kuptosh, do të ketë maja dhe lugina, dhe maja dhe lugina, dhe kur të jesh në luginë thjesht dije se nuk është e përhershme. Thjesht vazhdo, dhe vazhdo, dhe vazhdo sepse nuk ka zgjedhje tjetër. Dhe mbyll me një notë optimizmi: Asnjëherë nuk je shumë plak për të dashuruar, asnjëherë shumë plak për të kërcyer me kujtimet e mrekullueshme që ke pasur, dhe jo për t’u zhytur në moçalin më të keq nga të gjithë, që është moçali i vetmisë. Ky është vërtet një varrim i parakohshëm.

Ky udhëtim i Stallone na tregon se pas çdo heroi aksioni, fshihet një njeri me betejat e tij, dhe rrugëtimi drejt vetvetes nuk mbaron kurrë. Çfarë mendoni ju për këto rrëfime të sinqerta?