Hije plehrash te shtëpia e Mitrush Kutelit? Auron Tare denoncon harresën!

Historiani dhe studiuesi Auron Tare ka ngritur alarmin për gjendjen e mjerueshme të themeve të shtëpisë së shkrimtarit të madh shqiptar, Mitrush Kuteli. Me anë të disa fotografive të shpërndara, Tare tregoi se vendi ku dikur ishte shtëpia e një prej figurave më të rëndësishme të letërsisë shqipe, është kthyer në një vendgrumbullim plehrash. Seriozisht tani, kjo është e tepërt!

Imagjinoni pak: vetëm 20 metra larg kopshtit të Lasgush Poradecit, themelet e Kutelit po mbyten në mbeturina. Mitrush Kuteli, emri i vërtetë Dhimitër Pasko, ishte një prozator, poet, folklorist, publicist, tregimtar dhe kritik letrar, një nga themeluesit e prozës moderne shqipe, që la pas më shumë se dhjetë vepra letrare për kulturën dhe mendimin shqiptar. Dhe ne e "falënderojmë" duke i kthyer themelet e shtëpisë në kazan plehrash. Po ku shkon kjo punë?

Dhe nuk mbaron këtu! Auron Tare vëren se "rrugaçja" që lidhte dikur shtëpitë e dy kolosëve të letrave shqipe, Kutelit dhe Poradecit, është bllokuar fare me mure e gurë. Një mur mes trashëgimisë sonë, bravo!

Auron Tare shprehet i indinjuar për këtë neglizhencë ndaj trashëgimisë së shkrimtarit. Shqiptarët po hedhin plehra mbi themelet e shtëpisë së tij. Vetëm 20 metra larg kopshtit të Lasgushit, shtëpia është shembur dhe vendi është lënë si shesh mbeturinash, shkruan ai, duke theksuar me dhimbje se si po e trajtojmë historinë tonë. Kontributi i Kutelit ishte thelbësor në zhvillimin e prozës moderne shqipe dhe pasurimin e kulturës kombëtare, ndaj ky shpërfillje është një turp i vërtetë.

Në postimin e tij, studiuesi ndau edhe një fragment nga letra e lamtumirës së Kutelit drejtuar gruas së tij. Atje, shkrimtari u kërkonte fëmijëve të tij ta donin vendin dhe gjuhën shqipe, edhe kur jeta i sillte vuajtje të padrejta. U kërkoj fëmijëve ta duan vendin e gjuhën tonë, edhe përmes vuajtjeve. Zemra e tyre të mos kthehet kundër Shqipërisë, edhe kur vuajnë pa faj. Atdheu është atdheu, edhe kur të plagos. Këtu lindën; këtu le të rrojnë me gjithë zemër e shpirt, edhe në dhembje, lexohet në këtë pjesë tronditëse të letrës.

Këto fjalë tingëllojnë edhe më rëndë përballë gjendjes së vendit ku ishte shtëpia e tij. Është vërtet për të ardhur keq kur shikon këtë kontrast mes fjalëve të Kutelit plot dashuri për atdheun dhe realitetit të hidhur të harresës. Deri kur do t’i mbajmë heronjtë tanë vetëm nëpër libra, ndërsa shtëpitë e tyre i kthejmë në kazane?