`Pylon` ni beabadoobee: mas matigas, pero bitin sa pag-wala?

Kilala natin si Beatrice Kristi Ilejay Laus, o mas sikat bilang si beabadoobee, bilang ang queen ng ating lo-fi bedroom pop dreams. Simula pa noong late 2010s, binighani na niya tayo sa mga chill at dreamy niyang tugtugan na madalas, gawa lang sa sariling bahay. Naglabas siya ng sunud-sunod na EPs — mula sa `Lice` hanggang `Our Extended Play` — bago dumating ang critically acclaimed debut album niyang `Fake It Flowers` noong 2020. Sumunod pa riyan ang `Beatopia` na may hit single na The Perfect Pair, at ang `This Is How Tomorrow Moves` na umabot pa sa tuktok ng UK Albums Chart. Sanay na tayo sa kanyang soft, dreamy lover girl vibe na nagpapakalma sa ating kaluluwa. Kaya naman, ang paglabas ng kanyang ika-apat na studio album, ang `Pylon`, noong Setyembre 18 sa ilalim ng independent UK label na Dirty Hit, ay isang pasabog. Dahil teka lang — nag-iba yata ang ihip ng hangin!

Ang bagong tunog ng `Pylon`: mas matapang, pero hanggang saan?

Ang `Pylon` ay hindi lang isang album; isa itong much-needed break in form para sa diskography niya. Ramdam na ramdam mo 'yan sa opening track na `Pylon`. Grabe ang bigat ng gitara at drums! Para sa mga sanay sa soapy synth at piano niya, ito ay isang nakakagulat pero nakaka-excite na pagbabago. Aminin natin, minsan kasi, ang ganda pakinggan ng mga previous tracks niya, pero minsan, parang nagbe-blend together lang sila sa isang overall monotonous listening experience. Kaya naman, ang mas hard na tunog ay welcome na welcome. Masasabi kong ang instrumentals ang pinakamalakas na aspeto ng album na ito.

Sige, maging honest tayo: ang track two na Sun Has Set at track ten na Radio ay parang throwback sa alt-rock style ng 90s, na ngayon ay nagre-resurface ulit. Kung si Olivia Rodrigo ay may pagka-The Cure, si beabadoobee naman, parang Weezer ang vibe! Masarap pakinggan ang mga ito, at ipinapakita kung gaano kalawak ang kapasidad niya bilang artista at songwriter. Pero sa kabila ng exciting na pagbabago, may mga kanta na parang gusto mong tanungin — ito ba talaga ang `Pylon`?

Medyo bitin sa pag-wala, pero solid pa rin!

May mga track na hindi gaanong naglakas-loob. Ang Write Me A Letter, halimbawa, halos wala nang pinagkaiba sa isang beabadoobee song noong 2020. Yes, nice to the ear, with soft vocals and sugary lyrics, pero hindi siya nakaka-excite. Parang outsider siya sa album na ito. `Pylon` goes heavier, yes, but it doesn't get dirty. Kahit na honest si Laus sa pag-explore ng themes tulad ng isolation, nostalgia, at growing pains ng adulthood — lalo na ang epekto ng endless touring at turbulent period ng early 20s — medyo nananatili pa rin siyang medyo malinis, at hindi gaanong nag-e-explore ng grittier side. Sana all ganyan ka-honest sa feelings, pero sana all din mas nag-wild!

Siyempre, excited tayo sa guest features! Isa na diyan si Hayley Williams ng Paramore sa Nothing to Prove. Pero let's be real — medyo disappointing ang outcome. Isa ito sa least interesting na kanta sa album, kahit kasama si Williams na mostly background vocals lang. Sayang, ang laki ng opportunity na magkaroon ng gritty lyrics o instrumentals. Pero bumawi naman sa isa pang guest artist: si Brendan Yates ng Turnstile sa track na Powerlines. Dito, mas maganda ang pagka-incorporate ng punk styles, at may buong verse pa para kay Yates. Solid ang dedication ni Laus sa pagfi-feature ng mga artist na nag-popularize ng alternative styles noong 2000s, na siyang gustong i-incorporate ng `Pylon`.

Lumalabas na sa shell, pero may ibang mundo pa!

Ang Satellite, ang ika-labing-apat at huling track, ang nagsara ng album na may themes ng longing at loneliness. Nakaka-tuwa nang banggitin niya ang doom-scrolling — grabe, first time ko marinig 'yan sa lyrics ng kanta! Isang nice, soft curtain call siya para sa `Pylon`, isang mature reflection on heartbreak na sana mas marami pang ganito sa buong album.

Ang identity ng `Pylon` bilang creative work ay pinakamahusay na naipakita sa title at opening track nito. Ang mas matapang na tunog kasabay ng enthusiastic vocals ni Laus ay nagbigay ng isang punchy at fun experience — ito ang dapat na naging buong `Pylon`. Parang nag-dip lang si Laus ng toes sa dagat; isang full-hearted dive sana ay worth the risk. May risk talaga sa bawat rebrand, pero ang mga pinakamemorable na obra sa musika ay kadalasang nagmumula sa mga ganoong lakas-loob.

Para sa akin, ang `Pylon` ang pinakamalakas na gawa ni Laus sa kanyang career sa ngayon, at excited ako sa susunod niyang gagawin. Ang kakayahan ng isang artist na i-reinvent ang sarili ay ang pinakamalakas nilang superpower, at si Laus ay tiyak na lumalabas na sa kanyang bedroom pop shell. So, ano sa tingin niyo — handa na siya sa mas malaking pagbabago, o kailangan pa ng konting tulak para mag-wala na nang todo?