Paano kinuha ni Niña Sandejas ang legacy ng Greyhoundz sa isang photobook

Kinalaman ng pagiging photographer at writer ang naging susi ni Niña Sandejas para mabuo ang photobook na Greyhoundz. Matagal na niyang pangarap ang magsulat ng libro simula pa noong pitong taong gulang siya, pero bago ito nangyari, naging music photographer muna siya. Dito niya nakuha ang reputasyon sa pag-capture ng mga live music performances bago niya naisip na pagsamahin ang dalawang hilig niya.

Sa loob ng halos 10 taon, pinag-isipan ni Sandejas kung paano niya ikukwento sa print ang buhay nina Reg Rubio, Audie Avenido, Niño Avenido, TJ Brillantes, at Allen Cudal, pati na ang buong banda. Para sa kanya, default na ang pagiging photographer at writer nang sabay. Sanay siya sa pag-journal at pagsusulat ng recaps ng mga shows sa kanyang lumang blog, kaya alam niya na hindi lahat ng kwento ay kayang ipaliwanag ng litrato lang.

Ang proseso ng pagbuo ng libro

May sinusunod na method si Sandejas para masiguradong balanse ang visuals at text sa kanyang gawa. Una, ginagamit niya ang pagsusulat para punan ang mga bagay na hindi kayang ipakita ng litrato. Sa kabilang banda, alam niya rin kung kailan dapat tumahimik at hayaang ang litrato na ang magsalita kung sapat na ang mensahe nito.

Para makuha ang totoong essence ng banda, hindi lang siya basta kumuha ng photos sa mga gig. Ang sikreto niya ay ang pag-dive sa mundo ng Greyhoundz. Kasama rito ang pagharap sa mga fans sa mga sweaty open-air venues at ang pag-chill backstage pagkatapos ng mga set. Dito niya nakuha ang pagkakataong makipag-usap nang casual sa bawat miyembro ng banda.

Ang method niya sa pagkilala sa mga artist ay ang pananatili sa piling nila sa loob ng mahabang panahon. Inaalala niya ang mga conversations at maliliit na bagay na sa tingin niya ay interesting. Sa paglipas ng oras, mas nakukuha niya ang sense kung sino talaga ang mga tao at kung ano ang mga bagay na worth remembering tungkol sa kanila. Hindi siya naniniwala sa "collector's mindset" kung saan basta lang kukuha ng photo para masabing nakuha na ang isang tao; mas interesado siya sa kabuuan ng work kapag nananatili siya sa subject niya.

Pag-archive ng legacy at pagpili ng content

Isa sa mga pinakamahirap na part ng proseso ay ang pag-curate ng libu-libong litrato. Kailangan niyang itanong sa sarili kung ang isang photo o kwento ba ay may itinatulak na narrative, kung may ibibigay itong bagong impormasyon, o kung may mag-care pa ba rito pagkalipas ng ilang dekada. Para sa kanya, ang pag-preserve ng kwento ay nangangahulugang kailangang magdesisyon kung ano ang hindi isasama sa final cut.

Kahit ang mga miyembrong wala na, tulad ni Allen Cudal na namatay noong 2004, ay nagkaroon ng espasyo sa libro. Dahil hindi niya nakasama si Cudal, ang method niya sa pagsusulat tungkol dito ay ang pag-iingat na huwag magkunwaring kilala siya nang personal. Kumuha siya ng impormasyon mula sa mga taong nagmahal kay Cudal at sa mga iniwan nito.

Isang halimbawa ng approach na ito ay ang pagsusulat tungkol sa presensya ni Cudal sa pamamagitan ng kanyang gitara. Naniniwala si Sandejas na ang mga musicians ay may personal na relasyon sa kanilang instruments at nag-iiwan sila ng energetic imprint dito. Habang sinusulat ang bahaging ito, nakikita niya ang gitara sa labas ng kanyang kwarto, na nagbigay sa kanya ng pakiramdam na nandoon ang presensya ng guitarist.

Sa aspeto naman ni Niño Avenido, na asawa na rin niya ngayon (pero naging asawa lang matapos ang ilang taon ng pag-photograph sa banda), ginamit niya ang mga anecdotes tungkol sa mga injury nito. Isinalaysay niya ang mga injury ni Avenido na nagpahirap sa kanyang tumugtog nang normal, at ang katigasan ng ulo nito na nagbigay sa kanya ng ilang Bassist of the Year awards.

Ang resulta ng lahat ng ito ay ang librong Greyhoundz na inilathala sa ilalim ng kanyang independent press, ang alt164 Press. Ang libro ay may mahigit 400 pages na may golden edges, pero simple lang ang title nito. Kahit photobook ito, mayroon itong mahigit 5,000 words na nagsilbing context para sa mga visuals. Honest lang tayo, sino ba namang hindi gaganahan sa gold edges at nu-metal chaos?