Bumibigat! Beabadoobee, nag-level up sa 'Pylon' pero sana todo bigay na!

Kilala natin si Beatrice Laus, na mas sikat sa pangalang beabadoobee, bilang ang Filipino-British artist na nagpakilig sa atin ng kanyang lo-fi bedroom pop tunes noong late 2010s. Lahat ng kanta niya noon, feeling mo galing sa sariling kwarto lang niya nirecord, puno ng malambing at dreamy vibes. Simula pa lang, talagang siya ang go-to artist mo para sa chill at heartfelt na musika. Kaya naman, malaking sorpresa para sa fans ang bagong tunog na dala niya sa kanyang pang-apat na studio album, ang Pylon, na inilabas noong Setyembre 18 sa ilalim ng independent UK label na Dirty Hit. Isa itong much-needed na paglabas sa kanyang karaniwang estilo — at teka muna, totoo nga ba?

Angas na tunog, pero hindi pa maxado

Diretso na agad tayo sa title track, Pylon, na bumungad sa album nang may solid na bangis. Ang heavy guitar at drums sa intro pa lang, talagang napapaisip ka kung ito ba yung beabadoobee na kilala mo. Sanay kasi tayo sa soapy synth at piano niya na minsan, aminin na natin, nagiging medyo monotonous ang dating. Masarap sa tenga, oo, pero parang iisa lang ang mood ng lahat ng kanta — isa't isang track na natutunaw sa isa't isa. Kaya naman, ang mas maangas na tunog na ito sa Pylon ay welcome na welcome! Para kaming bumalik sa glorious days ng alternative rock noong 1990s, lalo na sa tracks two at ten, ang Sun Has Set at Radio. Imagine, kung si Olivia Rodrigo ay may The Cure vibes, si beabadoobee naman, parang Weezer ang peg! Grabe, ang instrumentals talaga ang best part ng album na ito, pinapakita niya ang galing niya sa ibang genre.

Pero, let's be honest, may mga tracks din na parang hindi pa buo ang loob niya. Kunwari, yung Write Me A Letter, feeling ko dinukot lang sa album niya noong 2020. Okay pa rin naman sa tenga, may soft vocals at matamis na lyrics, pero hindi ako na-excite. Parang siya yung naligaw na kapatid na hindi nag-fit in sa barkada ng Pylon. Though nag-iba na ang Pylon sa mga nauna niyang album, parang hindi pa rin sapat yung pagbabago. Nag-heavier na nga, pero hindi naman siya nag-dirty. Yung mga themes ng isolation, nostalgia, at growing pains ng adulthood ay nandoon, at sadyang napakatotoo ni beabadoobee sa pag-explore ng emotional effects ng endless touring at challenges ng early 20s. Pero sa kabila nito, medyo malinis pa rin ang dating. Sana lang talaga, mas nagpakawala pa siya.

Sayang na collab at bitin na ending

Naku, na-excite talaga ako nung nakita kong may Hayley Williams ng Paramore sa track na Nothing to Prove! Imagine, ang sikat na vocalist ng isa sa pinakakilalang alt-rock bands kasama si beabadoobee! Pero sadly, medyo na-disappoint ako sa kinalabasan. Karaniwan lang yung kanta, at mostly background vocals lang si Hayley. Walang grit sa lyrics o instrumentals, isang malaking sayang sa opportunity. Pero may isa pa siyang guest sa album, si Brendan Yates ng Turnstile, sa kanta na Powerlines. Ito, mas pasado, kasi mas na-incorporate ang punk styles sa production at may buong verse pa para kay Yates. Kapuri-puri ang dedikasyon ni beabadoobee na i-feature ang mga artists na nagpasikat ng alternative styles, na siya namang gustong abutin ng Pylon.

Ang ikalabing-apat at huling track, Satellite, ang nagsara sa album na may temang longing at loneliness. Natawa ako nang banggitin niya ang doom-scrolling sa lyrics — hindi ko pa yata narinig yun sa kanta noon! Isang nice at soft curtain siya sa Pylon, isang mature na reflection sa heartbreak na sana mas marami pang nakita natin sa buong album.

Buo ba ang dive, o half-hearted lang?

Sa huli, ang pagkakakilanlan ng Pylon bilang isang creative work ay pinaka-naipakita sa title at opening track nito. Yung harder sound kasama ang enthusiastic vocals ni beabadoobee, bumuo ng isang punchy at fun experience. Sana, ito na ang buong Pylon. Pero ang totoo, tila dinip lang ni beabadoobee ang paa niya sa dagat, eh sana sumisid na siya nang buo. May themes ng isolation, nostalgia, at adulthood na lantarang-lantaran sa kanyang mga linya, pero ang tunog ay hindi ganoon kasangkot sa emosyon na iyon. Nag-iba ang palad ng mga instrumentals niya, pero ang depth ng lyrical na panganib ay hindi pa ganoon kalaki.

Kasi minsan, ang pinaka-memorable na works sa music ay nanggagaling sa isang buong-pusong rebrand — may risk, oo, pero sulit. Si beabadoobee ay malinaw na lumalabas na sa kanyang bedroom pop shell, at yun na ang exciting na bahagi. Para sa lahat ng nagmamahal sa kanya mula pa noong Fake It Flowers at Beatopia hanggang sa This Is How Tomorrow Moves, ang Pylon ay patunay na may mas marami pa siyang inaalok. Ito na siguro ang pinaka-malakas niyang work so far, at excited ang lahat sa susunod niyang galaw. Ang ability ng isang artist na mag-reinvent ng sarili ang pinaka-malakas na superpower nila, at mukhang sineseryoso na ni beabadoobee ang pagpasok sa bagong kabanata. So, ano sa tingin niyo — sumisid na ba si beabadoobee o nag-chill pa rin?