Klara and the Sun: Filmi i Taika Waititit me Jenna Ortegan, një film i dobët sipas kritikës

Ndonjëherë, edhe me emra të mëdhenj dhe një libër të mirë si bazë, gjërat thjesht nuk funksionojnë. Dhe mesa duket, ky është fiks rasti me filmin Klara and the Sun, drejtuar nga Taika Waititi, me super yje si Jenna Ortega dhe Amy Adams. Kritika thotë se që nga muzika hyrëse e Michael Giacchino pret një ngarkesë të tepërt me ëmbëlsi të tepruar, por se ajo që pason është edhe më keq.

Filmi cilësohet si “fatalisht fëminor”, një cilësi që është krejtësisht kundër shkrimit të mrekullueshëm të laureatit të Nobelit, Kazuo Ishiguro. Përshtatja e romanit të tij, që eksploron cilësitë unike të qenies njerëzore që nuk mund të kopjohen, duket se e ka humbur fare thelbin. Waititi dhe bashkë-skenaristi Dahvi Waller nuk kanë kapur dot finesën e prozës së Ishiguro, duke preferuar të shtojnë ‘çuditshmëri’ që rezultojnë totalisht pa sharm.

Klara, shoqja robotike dhe një botë e çuditshme

Jenna Ortega, që e dimë sa mirë i jep theks materialit të errët si te 'Wednesday' apo 'Beetlejuice Beetlejuice', këtu është totalisht 'e humbur'. Ajo luan Klarën, një shoqëruese robotike me energji diellore që i lutet diellit çdo ditë për jetë dhe energji, me dëshirën e saj të zjarrtë: Ju lutem, le të zgjidhem. Kjo do të thotë të blihet nga 'The Friend Store' për të plotësuar qëllimin e saj. Por menaxherja e dyqanit, luajtur nga Natasha Lyonne, ka pak shpresa për shitjen e modeleve B1 të vjetruara, sidomos kur konkurrentët hapen përballë me robotët e rinj B3, që parakalojnë në vitrinë si modelet e Calvin Klein. Imagjinoni dot sherrin e robotëve për vëmendje?

Klara, ndërsa po bënte gafa në dritaren e dyqanit, i bie në sy adoleshentes Josie (Mia Tharia). Pavarësisht kundërshtimeve të nënës së saj Chrissy (Amy Adams), e cila ngurron të shpenzojë para për një model të 'amortizuar', Josie këmbëngul se Klara optimiste është Shoqja Artificiale që ajo dëshiron. Klara transportohet në një kuti sa një arkivol, me garanci se mund të kthehet në periudhën e provës. Në shtëpinë e re, Klara lufton me shkallët dhe hapësirat e panjohura, vizioni i saj 'trazon' vazhdimisht ndërsa mësohet me botën e jashtme. Madje, kur sheh diellin të perëndojë pas një ferme fqinje, ajo bindet se aty jeton topi shkëlqyes. Edhe pse Chrissy mërzitet nga Klara dhe kujdestarja robotike Melania (Rachel House) është haptazi armiqësore, Klara mbetet plot vullnet, duke mësuar gjithçka rreth Josies.

Taika Waititi, nga humori me zemër te një film pa ndjenjë

Taika Waititi, dikur lavdëruar për filmat si 'Boy' apo 'Thor: Ragnarok', ku tregonte një talent për të ndërthurur komedinë e lehtë me thellësinë, duket se ka devijuar. Sipas kritikës, instinktet e tij për të kënaqur publikun janë kthyer në vetë-përgëzime të tepërta, që filloi të duket me filmin e tij shumë të lavdëruar, por që kritika e quan se e trivializon Holokaustin, 'Jojo Rabbit'. Këtu te Klara and the Sun, filmi ngjan me 'Jojo Rabbit' në tonin e pasigurt dhe humorin e çuditshëm që nuk funksionon.

Historia zbulon se Josie është një gjenie shumëdisiplinore, pas një procesi modifikimi gjenetik të quajtur 'Lifting'. Pasi humbi një vajzë, Chrissy kërkoi perfeksionin tek fëmija i mbetur, duke injoruar rreziqet e procedurës që i kanë shkaktuar Josies një sëmundje kronike. Klara, me ndihmën e mikut të Josies, Rick (Aran Murphy), një gjeni robotike i vetë-mësuar, dhe të një Strigu artificial (Jesse Griffin), përpiqet të shfrytëzojë fuqitë e diellit për të shëruar Josien. Por Chrissy ka plane të tjera për jetën pas Josies, duke përfshirë shkencëtarin ekscentrik Henry Capaldi (Steve Buscemi), i cili specializohet në përdorimin e teknologjisë për të përballuar humbjen familjare.

Kostume dhe pamje që 'vrasin' filmin

Asnjë prej aktorëve nuk shërbehet mirë nga skenari, personazhet janë ose të pazhvilluar ose të paqëndrueshëm. Ortega përpiqet të gjejë një lloj ndjesie pas Klara-s së mrekulluar dhe konfuzes. Ndërsa Amy Adams, për fat të keq, është fotografuar dhe veshur në mënyrën më aspak lajkatare. Stilistja e kostumeve, Mayes Rubeo, e ka veshur si një 'çukë' ekstravagante me pallto të rënda dhe printime të shëmtuara. Lyonne, e cila duhej të shpërdoronte sarkazëm dhe të betohej si një shofer kamioni, shfaqet e veshur si një stjuardesë e viteve '70-të, nga ato të linjave ajrore low-cost. Është e vështirë të bësh që vendet mahnitëse të Ishullit të Jugut të Zelandës së Re të duken të pajetë, por kinematografi Michael Berlucchi ia ka dalë ta bëjë çdo gjë të zbehtë dhe pa personalitet. Në fund të fundit, kush ka nevojë për një film që të lë pa fjalë, kur mund të kesh një që thjesht të lë pa frymë, por nga zhgënjimi?